Święty Antoni Padewski z pochodzenia był Portugalczykiem, urodził się w Lizbonie, 15 sierpnia 1195 roku w Święto Wniebowzięcia NMP. Jego ojciec - Marcin Vicencio de Bulhoes był rycerzem króla Alfonsa II Portugalskiego, matka Maria Teresa Taveira również miała korzenie szlacheckie. Na chrzcie otrzymał imię Ferdynand. Uczęszczał do szkoły przykatedralnej w Lizbonie, a także – jako syn rycerza – uczył się szermierki, polowania, jazdy konno. Marzeniem ojca było, by jego syn został on rycerzem, jednak Ferdynand miał nieco inne plany: „Pragnę być rycerzem Chrystusa, giermkiem Matki Bożej, obrońcą ubogich i Ewangelii" – oświadczył pewnego dnia ojcu. Ten, po wstawiennictwie żony pobłogosławił Ferdynandowi mówiąc: „Nie sprzeciwiam się twojemu wyborowi, a w twojej stanowczej decyzji dostrzegam dumę rodu Buglione. Będziesz godny naszej rodziny i chociaż zawiodłeś moje nadzieje, nie mogę sprzeciwiać się woli Boga. Błogosławię ci, mój synu. Idź w pokoju”. Gdy Ferdynand skończył 15 lat wstąpił do klasztoru kanoników regularnych św. Augustyna, który mieścił się na przedmieściach stolicy Portugalii. Po 2 latach przyszły święty przeniósł się do klasztoru w Coimbrze, gdzie w roku 1219 przyjął święcenia kapłańskie.
Rok później Ferdynand był świadkiem pogrzebu 5 franciszkanów, którzy zginęli śmiercią męczeńską w Maroku. Wydarzenie to wywarło na nim ogromne wrażenie i pod jego wpływem postanowił poświęcić się pracy misyjnej tak jak owi zakonnicy. Zapoznawszy się z duchowością świętego Franciszka z Asyżu postanowił przenieść się do ich zgromadzenia w Olivanez - tam zmienił swoje imię chrzcielne na Antoni. Pragnieniem Antoniego było głoszenie Chrystusa w Afryce. Niestety nie pozwoliła mu na to choroba - musiał wracać do Portugali. W drodze powrotnej na Morzu Śródziemnym rozpętała się gwałtowna burza i statek zawinął do portu na Sycylii. Tam, w klasztorze franciszkańskim wrócił do zdrowia i udał się on do Asyżu na zgromadzenie kapituły generalnej zakonu, gdzie spotkał się ze świętym Franciszkiem. Po skończonym spotkaniu Antoni został oddelegowany do pustelni w Montepaolo w pobliżu Forli we Włoszech. Tam studiował Pismo Święte i głosił kazania. Wkrótce zasłynął z talentu kaznodziejskiego, a jego sława jako dobrego mówcy dotarła aż do brata Eliasza - następcy Św. Franciszka, który ustanowił Świętego Antoniego generalnym kaznodzieją zakonu.
Nauczał on w północnych Włoszech – jego wystąpienia gromadziły tłumy, udał się także do Francji, by zwalczać tam herezje. Po powrocie do Włoch został mianowany prowincjałem Emilii i Mediolanu. W roku 1228 Antoni udał się do Rzymu, w sprawach swojej prowincji. Dowiedziawszy się o tym papież Grzegorz IX natychmiast poprosił go o wygłoszenie kazania. Wywarło ono na nim tak mocne wrażenie, że nazwał Antoniego „Arką Testamentu" i polecił, by głosił kazania przybywającym do Rzymu pielgrzymom.
W 1230 roku Antoni zrzekł się urzędu prowincjała i udał się do Padwy. Wycieńczony pracą zmarł 13 czerwca 1231 w wieku 36 lat. Pochowano go w Padwie, w kościele Matki Bożej. Zostawił po sobie zbiór kazań na niedziele i uroczystości świętych.
30 maja 1232 roku papież Grzegorz IX ogłosił go świętym. O tak szybkiej kanonizacji zadecydowały liczne cuda i łaski, jakich wierni dostępowali za wstawiennictwem Antoniego. W roku 1946 papież Pius XII ogłosił go doktorem Kościoła.
Święty Antoni jest patronem rzeczy zagubionych, żniw, narzeczonych, sierot i dzieci, a także więźniów.
W sztuce przedstawia się św. Antoniego w habicie franciszkańskim. Jego charakterystycznymi cechami są: książka symbolizująca naukę i lilia - niewinność, czasami ukazuje się go z sercem płomiennym lub samym płomieniem na dłoni. Często św. Antoni trzyma Dzieciątko Jezus na ramieniu.